پیامی همراه با مشتی از خاکِ کربلا!

درباره روز دقیق میلاد امام حسین (ع) روایت‏‌های گوناگونی وجود دارد از سوم شعبان گرفته تا پنجم و ششم شعبان آن هم در یکی از روزهای سه‏‌شنبه یا پنج‏شنبه سال ششم هجری، اما سوم شعبان متداول‏‌تر است یا به لحاظ تاریخی و یا به لحاظ اجتماعی و گرامیداشت از این میلاد در نزد عامه.

آنچه که مهم به نظر می‏رسد گرامی‌داشت از این مولود معظم و گرامی است که حتی از جانب پیامبر بزرگ اسلام نیز مورد توجه خاص قرار گرفته است و در این مورد روایت‏‌های زیادی نقل گردیده که جای آن‏ها در این مجال نیست.

همزمان با میلاد امام حسین (ع) جبریل امین که برای عرض تبریک و تهنیت نزد پیامبر اسلام از آسمان فرود می‏‌آمد حامل پیامی هم بود؛ پیامی حزن‏‌انگیز و دردناک و در واقع سوگ‌نامه‏‌ی آسمانی که هزاران هزار فرشته تا قیامت بر در حرم حسین می‏‌نشینند و بر جفاها و ناروایی‏‌ها و نامردمی‏‌های زمانه که بر حسین و یارانش رفت، می‏گریند؛ پیامی همراه با مشتی از خاک کربلا!

همزمان با نوید حیات پرشکوه حسین، خبرمرگ باابهتش نیز از آسمان رسید؛ مرگی سرخ که شاخه‏‌های سبزش نشانه‏‌های ماندگاری به جا گذاشت! فرزند دوم علی (ع) این یار دیرینه‏‌ی محمد(ص) که به دنیا آمد پیامبر خشنود از قدوم «نورسیده» نامش را حسین نهاد، اما در روایت‏‌ها داریم که حضرت علی (ع) پدر بزرگوارش می‏خواست نام این «نوزاد» را که در فاصله کوتاهی از برادرش حسن (کمتر از یک سال و یا یک سال و اندی ) به خانه علی و فاطمه قدم گذاشته را «حرب» بنامد اما بر خواست پیامبر پیشی نجست!

می‏گویند نام حسین درعرب سابقه نداشته است، اما نام عبری آن شبیر است که نام فرزند کوچک هارون، برادر حضرت موسی (ع) می‏باشد و به معنای نیکو و خوش‏‌سیما و خوش‏‌صورت می‏باشد. در روایت‏‌ها آمده است که امام حسین از نظر شباهت به پبامبر بیشترین شباهت را داشته و از نظرخوی و خصلت به پدرش حضرت علی شبیه بوده است.

در زمان امامت امام حسن (ع) که همزمان با زمامداری معاویه بوده، امام حسین (ع) از دستگاه خلافت معاویه انتقاد می‏کرده است و در برابر نابرابری‏‌ها و ستم‏‌ها و ناهنجاری‏‌ها، زبان به شکایت و انتقاد می‏‌گشود. اما ملاحظه برادربزرگ‌تر خود را نیز داشت که امام زمانش نیز به شمار می‏رفت و در برابر امر امامت سکوت می‏کرد.

یکی از ویژگی‏‌های بارز و برجسته امام حسین (ع) کرم و جود این امام بزرگوار بود و در برابر مردم عادی و فقیر، تواضع و فروتنی خاصی را به کار می‏برد و رفتار مهربانانه‏‌ای با کودکان و سالمندان و تهی‌دستان داشت.

امام حسین (ع) 25 بار پیاده به مکه مکرمه در طول حیات پربرکتش تشریف برد و آخرین حجش را نیمه‏‌کاره رها کرد تا به امر به معروف و نهی از منکر دیگران بپردازد و در این راه جانش را فدای راه دین پیامبر و جدش ساخت. امام حسین (ع) بعد از رحلت برادر بزرگوارش، امام حسن(ع) و با اختیارات تامی که به دست آورده بود و تشخیص خردمندانه‏‌اش و به دعوت اهالی کوفه بی‏‌اتکا به این اهل بی‏‌محل، راهی مبارزه در راه دین شد؛ دینی که دیری بود در دست ستم‏‌پیشه‏‌گان بی خبر از دین قرار گرفته بود.

حسین با یارانی اندک و سبک‏‌بال و فارغ از هیجان‏ه‌ای دنیاخواهی راهی را در پیش گرفت که تاریخ بشریت را از بیخ دگرگون ساخت و بن و مایه هر چه فساد و ظلم و جور و بی‏‌عدالتی را دچار تکانه‏‌های عمیق کرد و دیواره‏‌های بیداد را فرو ریخت و تا تاریخ، تاریخ است و انسان، تاریخ‏‌نگاراین کره خاک، ندای ملکوتی حسین را خواهد شنید که می‏گفت مرگ بهتر اززندگی با ذلت است و هیهات من ذله از حلقوم حسین، تیتر درشت و کوبنده تاریخ مبارزه با بی‏‌عدالتی و فسادپیشگی خواهد بود.

حسین رهبر هر آزادمردی است که تاب دیدن فساد را ندارد و در برابر نامردمی‏‌های عیان و آشکار ظالمان و زمامداران بی‏خرد و بی‏خدا بردباری نمی‏کند.

حسین رهبر آزاده‏ای است که به مقتضای هر عصر و زمان پیش می‏رود و شمشیر دادخواهی و حق‏‌خواهی‏‌اش برای هرانسان آزاده‏ای نمادی از حکومت‏‌داری شایسته و خوب است و الگویی از مردانگی و فرزانگی و خردورزی است.

قیام امام حسین نمونه‌‏ای از مبارزه برای ایجاد مدینه فاضله‏‌ای است که از بدو تاریخ هر انسان آزادمنشی در جستجوی آن بود.اما حسین راه را هموارتر ساخت و نشانه‏‌های روشنی را در مسیر مبارزه با جور و فساد کاشت. این نشانه‏‌ها هنوز در این مسیر وجود دارند و باید آن‏ها را جست. باید هر انسان دین‏‌مدار خردورز آن‏ها را بیابد و در آن مسیر گام زند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده