کابل؛کمبود مایه‏‌ی حیات

با آن که کشور ما از ذخایر بی‏نظیر آبی برخودار است و این ذخایراز نظر کیفیت هم بی‏بدیل می‏باشند اما ما از کمبود آب دررنج هستیم .در سال‏‌های گذشته هشدارهایی از کم‏آبی به گوش می‏رسید و این در حد آب‏‌های صنعتی و زراعتی باقی ماند، به خسارت هایی که کمبود آب به بخش صنعت و زراعت وارد می‏‌آورد وارد نمی‏شویم .اما اکنون به گوش می‏رسد که ما با کمبود آب‏‌های آشامیدنی نیز روبرو هستیم. چنان چه که در برخی از ولایت‏‌ها حالت اضطراری به دلیل کمبود آب اعلام شده است و این وضع در کابل که پایتخت نیز است به چشم می‏خورد.

در دوره‏ای از تاریخ معاصرکشور تلاش‏هایی برای دسترسی همگانی به آب آشامیدنی از سوی دولت صورت گرفته است چنان چه در دوره‏ی زمامداری ظاهر شاه، میزان مصرف روزانه هر فرد در ریاست آب‏رسانی کابل 20 تا 25 لیتر سنجیده شده بود. این برنامه با ازیاد جمعیت و کندی کارهای دولتی برای توزیع آب‏های صحی قابل نوشیدن به مرور از اجرا باز ماند به شکلی که در دوره‏های بعدی و ظهور چالش‏‌های اجتماعی- سیاسی، دیگر سیستم نل‏دوانی برای انتقال آب‏های صحی با کندی زیادی روبرو وحتا ادامه‏‌ی کار آب‏رسانی صحی متوقف گردید.

بیشترین مصرف آب آشامیدنی در حال حاضر از چاه‏‌های عمیق و نیمه‏‌عمیق تأمین می‏گردد. با افزایش روزافزون جمعیت شهرها تقاضا نیز افزایش یافته است. این دلیل عمده‏ای است برای کمبود آب‏های آشامیدنی که منابع معینی نیز ندارند. هر کس که صاحب جایدادی است به خود حق می‏دهد تا هر وقت ضرورت دید به حفر چاه‏‌های عمیق و نیمه‏‌عمیق دست بزند بدون این که کدام نظارتی از سوی کدام نهادی صورت گیرد.

فاصله کم چاه‏‌های عمیق با یکدیگر یکی از اصلی‏‌ترین دلایل خشک شدن چا‏ه‏‌های عمیق می‏باشد و در شهری مانند کابل که با انفجار جمعیت نیز مواجه است مشکل کم‏آبی در سطح وسیعی به چشم می‏آید.

از طرف دیگر، مردم هم چندان به نحوه‏‌ی مصرف روزانه آب آشنا نیستند در حالی که هر قطره آب مایه‏‌ی گران‏بهایی است که به راحتی در اختیار ما قرار نمی‏گیرد و زمان زیادی باید سپری شود تا یک قطره آب به وجود بیاید، اما ما ندانسته و با اسراف، آب مصرف می‏کنیم در حالی که در قرآن اسرافکاران از زیانکاران به شمار رفته است.

با امکاناتی که در حال حاضر در اختیار همگان قرار گرفته که به راحتی و سهولت می‏توان در طرف کمتر از یک دقیقه آب را از چا‏ه‏های عمیق بیرون کشید، به مصرف بی مهابای آن مبادرت می‏کنیم و در نظر نداریم که سهولت استفاده از آب برای مقدار ضرورت است نه برای مصرف بی‏جا و خودسرانه و این نکته را هم در نظر نمی‏‌آوریم که آب چاه هر چند عمیق هم باشد رو به تمامی است زیرا این آب‏ها به منابع دیگری وصل هستند و اگر به آن منابع آب وارد نشود و سفره‏‌های زیرزمینی بخشکند و یا به هر دلیلی نتوانند منابع آبی چاه‏‌ها آن هم چاه‏های با فاصله کم را تأمین کنند ما هم دیگر آبی نخواهیم داشت.

به نظر می‏‌آید این مشکل، راه حل چندان سختی نداشته باشد زیرا بسیاری از کشورها که کنار دریا هم قرار دارند آب آشامیدنی خود را تهیه می‏کنند. دولت هم می‏تواند ادامه کار در دسترس قرار دادن آب آشامیدنی صحی که در دوران ظاهر شاه شروع شده بود را پیگیری کند و قسمت‏‌های زیادی از شهر کابل را که به سیستم آب آشامیدنی دسترسی ندارند به این سیستم مجهز کند.با این کار هر چند که شاید زمان زیادی را دربربگیرد(طبق گفته‌ی مقام‏‌های وزارت احیا و انکشاف دهات 10 تا 15 سال) اما مشکل به گونه اساسی حل می‏گردد واز طرفی مشکل آب‏های غیر صحی که باعث بیماری‏‌های زیادی نیز در کشور می‏‌باشد بر طرف می‏‌گردد. با گذشت هر روز امید مردم از این دولت کم و کمتر می‏شود زیرا با آن که تقریباً همه‏‌ی دولت‏مردان از داشتن برنامه‏‌های انکشافی برای بهبود زندگی مردم و آوردن رفاه و امنیت دم می‏زنند و زده اند و شعار سرداده و می‏دهند اما در عمل و درعینیت چیزی به چشم نمی‏آید تا به 10 یا 15 سال آینده امیدی دیگر بست. روی این ملحوظ مردم خودشان به رفع و رجوع کارهای خود می‏پرازند و باک این را هم ندارند که دیگری ممکن است از اقدام آن‏ها متضرر گردد زیرا بازخواستی هم که در کار نیست.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده