کشور در آتش مسئولیت ناپذیری زمامداران

پس از رسوایی‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری و با پادرمیانی وزیرپیشین خارجه امریکا، چارچوب اداره ایتلافی بنام «حکومت وحدت ملی» ایجاد گردید. هرچند ادعاها مبنی براین بود که منظور از ایجاد چنین حکومتی، پیشگیری از سقوط کشور در کام بحران غیرقابل کنترل است؛ اما از همان آغاز قابل پیش‌بینی و ارزیابی بود که ایجاد چنین اداره ایتلافی بی‌بنیاد و متکی بر تقلب، نیرنگ و نامتجانس و تصنعی بودن، خود برای کشور و نظام سیاسی بحران‌زا خواهد بود.

اینک که عمر این اداره ایتلافی روبه پایان است، هر روز و ساعتی که از عمر این اداره ایتلافی سپری گشته است، برای افغانستان، نظام سیاسی و مردم مصیبت به‌بار آورده است. شگفت این است که با وجود این رهبران این اداره ایتلافی بازهم در تلاش‌اند که موقعیت و قدرت را هم چنان برای خود حفظ نمایند. درهفته گذشته، اظهاراتی از سوی اعضای کمیسیون انتخابات بیان گردید و اسنادی نشر شد که دخالت و تهدید مستقیم رییس‌جمهوررا در امر انتخابات و بر کمیسیون انتخابات نشان می‌داد.

هرچند ظاهر بحث و جنجال بر سر استفاده از برچسب بر روی شناسنامه اصلی یا کاپی آن برخواست، اما واقعیت آن است که رییس‌جمهورنهایت تلاش دارد که انتخابات پارلمانی را سکوی محکم و قابل اطمینانی برای انتخابات ریاست‌جمهوری قرار دهد. این‌که گفته می‌شود که بعضی وقت‌ها مجرم نابلد خودش، خود را افشا می‌سازد، واقعیت دارد. این همه تاکیدی که از سوی حکومت مبنی بر عدم دخالت در انتخابات بیان می‌گردد، خود نشانه آن است که در پشت پرده و از مجاری مختلف سازماندهی انتخابات به شدت جریان دارد.

به هرصورت طبق گفته‌های بعضی از اعضای کمیسیون انتخابات رییس‌جمهورحکومت دو گزینه را پیش روی آنان قرار داده بود: نخست پذیرش آنچه وی دستورش را داده است؛ یعنی استفاده بر چسب بر پشت کاپی شناسنامه‌ها! دوم در صورت سرپیچی از این دستور استعفا از عضویت در کمیسیون انتخابات. چنانچه سرانجام سرپرست دبیرخانه این کمیسیون مجبور به استعفا گردید.

این اقدام رییس‌جمهورافزون بر این‌که واکنش اعتراض‌آمیز شماری از اعضای کمیسیون انتخابات، نهادها و جریانهای سیاسی و مدنی را برانگیخت و آن را دخالت آشکار حکومت در امر انتخابات دانستند؛ در همین راستا ریاست اجراییه حکومت وحدت ملی نیز به شدت از خود واکنش نشان داد. ریاست اجراییه به زعم خود، هم از جایگاه یک شهروند عادی و هم از جایگاه یکی از سران حکومتِ موجود، به ناکارآمد بودن اداره ایتلافی وحدت ملی و نادیده انگاشتن اولویت‌های ملی از سوی این اداره و بازی با الفاظ برای فریب مردم اعتراف نمود. رییس اجراییه هم چنین رییس‌جمهورو دیگر شرکای وی را متهم کرد که نسبت به وضعیت امنیتی کشور بی‌توجهی نشان داده و هیچگونه اقدامات و تدابیر ضروری پیشگیرانه را برای خنثی‌سازی برنامه‌های دشمن روی دست نگرفته است.

هم چنین ریاست اجراییه نسبت به اعمال فشار و تهدید بر اعضای کمیسیون انتخابات و نیز دخالت دادن اراده حکومت در امر انتخابات هشدار داده و آن را غیرقابل توجیه و تحمل‌ناپذیر خواند.

واکنش‌های صورت گرفته، نه تنها موجب دوراندیشی و دقت در تصمیم‌گیری رییس‌جمهوربر مبنای مصالح ملی نشد؛ بلکه سبب گردید که وی در مقابل به عزل و نصب‌های تازه دست زند و جناح خود را در ساختار ایتلافی موجود بیش از گذشته تقویت نماید؛ از آن جمله برکنار نمودن نماینده دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد، که از تیم ریاست اجراییه بود و گماشتن فرد دیگری که از نزدیکان خاص رییس‌جمهور است؛ در اقدام دیگر رییس‌جمهوربه بهانه یک نشست رسمی، وزیران طرف‌دار ریاست اجراییه را به شدت مورد انتقاد قرار داده و آنان را ناکارآمد معرفی نمود. سخنگوی ریاست جمهوری نیز در یک واکنش شدید در برابر انتقادات تند ریاست اجراییه گفت: اظهارات باید مسوولانه باشد.

تضاد و کشمکش بر سرقدرت میان دو جناح اداره ایتلافی وحدت ملی در شرایطی اوج گرفته است که دشمن از هر سوی فعال گردیده و دامنه ناامنی‌ها روز بروز گسترش می‌یابد، ولسوالی‌های یکی پی دیگری سقوط می‌کنند و سربازان این وطن در اثر سوء مدیریت به کام مرگ فرستاده می‌شود، بیکاری در سطح جامعه بی‌داد می‌کند و فساد روند اداری کشور را به بن بست کشانیده است، مردم زندگی امروز و آینده خود را تار و ناامید کننده می‌بینند، اعتبار کشور و نظام سیاسی در جهان فرو ریخته است، اجماع منطقه‌ای و بین‌المللی درباره افغانستان، جای خود را به تضاد و رقابت و تلاش مخربانه برای نفوذ بیشتر داده است.

اما دردمندانه که رهبران اداره ایتلافی وحدت ملی بدون توجه به چنین چالش‌های بنیاد برانداز آشکارا و تمام عیار تن به یک نبرد آشتی ناپذیر داده‌اند‌. نبردی که ریشه آن در خودکامگی شخصی، جناحی و قومی قرار دارد.

تقابلی که فرجامش جز بربادی وطن و از هم پاشیدگی مطلق نظام سیاسی و کشور نخواهد بود. به تعبیر دقیق‌تر کشور امروز پیش از آن‌که از سوی گروه‌های تروریستی و مخالف در معرض خطر باشد، بیش از همه شعله‌های خودکامگی رهبران اداره ایتلافی آن را تهدید می‎نماید. قوت دشمن در ضعف و بی کفایتی و نامردمی زمامداران نهفته است!

  • عبدالشکور اخلاقی

0 پیام برای این مطلب ثبت شده