کودکان کارگر، آسیب‌‏پذیرترین قشر جامعه‏‌اند

به بهانه روز کودک؛ مصاحبه با عبدالعزیز فروتن، سخنگوی یونیسف

با توجه به تلاش‏‌های دولت و سایر نهادهایی که دررابطه به بهبود وضع کودکان در افغانستان فعالیت می‏کنند اما به نظر می‏آید در مقایسه با سال‏‌های گذشته بهبود چندانی در وضع کودکان رونما نشده است شما دلایل و عوامل این امر را در چه می‏دانید؟

ابتدا باید بگویم که پیشرفت‏‌هایی صورت گرفته: در عرصه‏‌ی آموزش و پروش با معیارهای پیشرفته ملیون‏‌ها کودک شامل مکاتب هستند. دخترها در بیشتر نقاط کشور به مکتب می‏روند. یک وقتی تنها مکتب رفتن مساله بود، اما حالا سر نصاب تعلیمی هم کار می‏شود و استادان آموزش می‌‏بینند. در بخش صحت هم رشد داشتیم در سال‏‌های گذشته ما واقعات فلج زیاد داشتیم، اما امسال به تعداد انگشت‏‌شمار موارد فلج داشتیم و تلاش می‏کنیم که فلج را ریشه‌‏کن کنیم. در بخش شستن دست‌‏ها و آب آشامیدنی در مکاتب پیشرفت‏‌هایی صورت گرفته است. یونیسف در بخش آگاهی‏دهی تلاش می‏کند تا سطح آگاهی بلند برود تا از کودکان بیشتری حمایت صورت گیرد. اما مشکلات وجود دارند. پیشرفت‌‏هایی صورت گرفته اما باید این پیشرفت‏‌ها بیشتر از این باشد نه این که دست روی دست بگذاریم و بگوییم که کافی است. نه، کافی نیست. باید زمینه رفتن ملیون‏ها کودک به مکاتب فراهم شود. و باید به این کودکان آسیب‌‏پذیر توجه صورت گیرد. و زمانی که حتی یک کودک آسیب‏‌پذیر در افغانستان وجود دارد باید کار صورت گیرد تا آن کودک هم مورد حفاظت قرار بگیرد.

با وجود دستاوردی که شما به آن‏ها اشاره کردید اما آماری را وزارت کار و امور اجتماعی ارایه کرده که بر اساس آن تنها در کابل 35 هزار کودک در سرک‏‌ها مشغول کار هستند و در کناراین، 6 ملیون کودک در معرض خطر قرار دارند. اداره شما برای کاهش این آمار چه کارهایی انجام داده و یا چه اقدام‏‌هایی را روی دست دارد؟

کار کودک در سرک‌‏ها مختص به افغانستان نیست.

اما در افغانستان آمارش بیشتر از جاهای دیگر است؟

این را باید از لحاظ جمعیت و تعداد مقایسه کرد ما نمی‏‌توانیم حکم کنیم که بیشتر است اما اگر یک کودک هم در سرک کار می‏کند باید مورد توجه قرار گیرد، زیرا آسیب‌‏پذیر است. با ید به صورت هماهنگ کار کرد. در گذشته، فعالیت‏‌ها پراکنده بود و سازمان‏‏‌های غیردولتی مختلف و حکومت و نهادهای دیگرکوشش می‏کردند بر اساس یک برنامه متفاوت از یکدیگر یا مشابه با هم کار کنند اما یونیسف و وزارت کار و امور اجتماعی کاری را که انجام داد، ایجاد استراتژی مشترک بود. این استراتژی مشترک به ما اجازه می‏دهد که بفهمیم که چرا یک کودک در سرک کار می‏کند. بعدش چگونه ما می‏توانیم به او کمک کنیم آیا جمع‌‏آوری کودکان از سرک می‏تواند راه حل باشد؟ نه نمی‏تواند ما در این زمینه در همکاری با وزارت کار و نهادهای دیگر در کنار هم استراتژی را آماده کردیم. اما دولت افغانستان باید به تعهداتش در قبال کودکان عمل کند. یونیسف برای ارتقای ظرفیت دولت افغانستان کمک‌‏های مالی و تخنیکی دارد تا دولت و نهادهایی که در این دولت کار میکنند، نهادهای پاسخگوی نیازهای کودکان باشند. کودکان زیادی درسرک کار می‏کنند اما هنوز عوامل آن معلوم نشده است.

در این اواخر وزارت کار و امور اجتماعی به همکاری یونیسف پیکاری را برای مبارزه با ازدواج‌‏های اجباری راه‏اندازی کرده دلیل این اولویت چیست؟

ازدواج قبل از وقت زندگی صدها هزار و حتی ملیون‏ها دختر را تهدید می‏کند و این مشکل وجود دارد و باید برای این مشکل راه حلی پیدا شود. وقتی دوران کودکی ملیون‏ها دختر تهدید می‏شود باید با آن مبارزه شود. نیمی ازدخترها با این تهدید روبرو هستند. پس این خودش می‏تواند یک اولویت باشد. این پیکار برای معرفی سنت‏‌های ناپسندیده به خانواده است و باید به آن‏ها گفته شود که شما دیگر نیازی به آن‏ها ندارید. فقر وجود دارد اما راه حلش این نیست که یک دختر در کودکی ازدواج کند دلیلش ناآگاهی است و باید دخترها بتوانند از دوران کودکی خود استفاده کنند و ما باید ازدواج قبل از وقت را در اولویت کاری خود قرار دهیم و بخواهیم با آن مبارزه کنیم و دوران کودکی را به دخترها برگردانیم.

آیا یونیسف آماری در دست دارد از این که چه تعداد کودکان در معرض خطر و جنگ هستند؟

مساله حفاظت از کودکان در جریان منازعات مسلحانه برای ما بسیار جدی است چون بر اساس آماری که ما داریم روزانه به طور تخمینی 4 تا 5 کودک در اثر منازعات مسلحانه و درگیری‏‌ها یا زخمی می‏شوند و یا کشته. باید جلو این گرفته شود. ما همواره از تمام طرف‌‏های درگیر (حکومت و نیروهای خارجی و نیروهای مسلح مخااف ) خواسته‌‏ایم که در قدم اول متوجه کودکان و حقوق کودکان باشند چون کودکان این کشور آینده‏‌سازان این کشور هستند و باید برای حفاظت از آن‏ها توجه لازم صورت گیرد.

نیروهای خارجی که در افغانستان حضور دارند در قبال کودکان تا چه اندازه به تعهدات بین‌‏المللی خود پایبند بودند و پایبند ماندند؟

بر اساس گزارش‏‌هایی که به دست ما رسیده، تمام طرف‏‌های درگیر در کشته شدن کودکان سهیم بودند. به همین خاطر ما از تمام طرف‏‌های درگیر خواستیم که در زمان عملیات و درگیری‏‌های خود به حفاظت کودکان توجه کنند و تکتیک‏‌های عملیاتی خود را طوری ترتیب بدهند که از این به بعد به کودکان آسیب نرسد چون در گذشته ما داشتیم که این‏ها در جریان درگیری‏‌ها به کودکان صدمه زدند و باید به صورت جدی متوجه باشند.

آیا شما آماری دارید از ده – دوازده سال گذشته که چه تعداد کودک در افغانستان در منازعات و جنگ‏‌ها جان خود را از دست داده‏‌اند؟  

ما هرساله گزارشی را بر اساس مکانیزمی(مکانیزم گزارش‏دهی کودکان در معرض خطر) که است تهیه می‏کنیم. ما بر اساس این مکانیزم حرکت می‏کنیم و به سازمان ملل متحد گزارش‏دهی می‏کنیم و بر اساس آمار و ارقامی که ما داریم سالانه بین یک هزار سی صد تا یک هزار پنج صد کودک در اثر منازعات و درگیری‏‌های مسلحانه در افغانستان کشته و یا زخمی می‏شوند.

0 پیام برای این مطلب ثبت شده