بنیانگذاری آرامگاه شهدای وحدت ملی

آرامگاه شهدای وحدت ملی و اعضای پارلمان در سمت غربی ساختمان شورای ملی کشور بنیانگذاری شد. این آرامگاه با محوریت شهدای وحدت ملی یعنی اعضای کمیسیون اقتصادملی مجلس نمایندگان از جمله شهید سیدمصطفی کاظمی، رئیس آن کمیسیون که در واقعه مشکوک بغلان مرکزی به شهادت رسیدند، با بودجه دولتی ساخته خواهد شد.

در این مراسم عبدالرؤف ابراهیمی، رئیس مجلس نمایندگان، بنیانگذاری آرامگاه شهدای وحدت ملی و اعضای پارلمان را، نتیجه به ثمر رسیدن تلاش‎های بی‌شائبه‎ای خواند که در راستای ادای حق این شهیدان صورت گرفته است. آقای ابراهیمی گفت که این کار، انجام تعهدی است که برای ادای یک مسئولیت ملی صورت گرفته است، زیرا این شهدا در راستای انجام رسالت ملی و انسانی خود جان سپردند. رئیس مجلس نمایندگان، خدمات شهیدکاظمی در مجلس و وزارت تجارت را بی‌نظیر خواند که به همین دلیل، ساخت آرامگاه مناسب با شأن ایشان را حق واجب و اساسی شان دانست.

داکتر سیدعلی کاظمی، رئیس شورای مرکزی حزب اقتدارملی و عضو مجلس نمایندگان نیز در سخنانی در این مراسم از اجرای این پروژه توسط نهادهای دولتی و با بودجه ملی قدردانی نموده و آن را گامی هرچند کوچک در راستای ادای حقوق شهدای راستین ملی، به‌خصوص اعضای مجلس نمایندگان دانست. آقای کاظمی افزود که این پروژه باید یک اثر ماندگار تاریخی باشد؛ زیرا پیوندی با خواست‎های مردم دارد. چرا که شهیدکاظمی و یاران شهیدش به هدف آوردن تغییر در دسترخوان مردم، حرکتی را آغاز کردند که در آن راه جان‌شان را از دست دادند.

سید سعادت منصورنادری، وزیر شهرسازی و مسکن که ساخت این آرامگاه از سوی آن وزارت اجرا می‌شود، گفت: «این آرامگاه یکی از پروژه‌های تاریخی است که جایگاه ارزشمندی در میان بناهای ملی خواهد داشت و ساختمان‌ آن با روش‎های معیاری و مناسب با شأن شهدا ساخته خواهد شد.» به گفته وی این آرامگاه با زیربنای ۵۷۸ متر مربع و ۴۴۰ متر مربع احاطه با هزینه ۲۵ میلیون افغانی در ۱۰ ماه کاری ساخته خواهد شد و کار ساخت‌وساز آن تا پایان سال آینده به پایان می‌رسد. وی از زحمات بی‌شائبه داکتر سیدعلی کاظمی، رئیس شورای مرکزی حزب اقتدارملی و عضو مجلس نمایندگان در راستای تأمین بودجه و زمینه‌سازی اجرای این پروژه سپاسگزاری کرد.

فاجعه بغلان و ده سال مسئولیت گریزی حکومت

ده سال پیش در پانزدهم عقرب ١٣٨۶ مردم افغانستان یک فاجعه بسیار دردناک و جبران‌ناپذیر را تجربه کردند؛ فاجعه‌ی مدهش و هولناکى که تمام مردم افغانستان و به‌خصوص رهبران سیاسى، نخبگان قومى، روشنفکران، علما، دانشجویان و مراکز علمى و فرهنگى را به شدت متأثر و مغموم ساخت و کشور را در سوگ ملى نشاند.
در این حاثه‌ی جانکاه، سیدمصطفى کاظمى، سیاستمدار جوان، خردورز، پُرانگیزه و داراى جذبه و کاریزماى ملى که از هوش سرشار براى رهبرى مردم افغانستان به سوى افق‌هاى عقلانیت و تدبیر، تحمل و مدارا و پیشرفت و توسعه برخوردار بود، همراه با پنج تن از وکلاى نامدار مجلس نمایندگان و ده‌ها زن و مرد بیگناه و کودکان دانش‌آموز به شهادت رسیدند و ده‌ها تن دیگر معلول و مجروح گردیدند.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

این حادثه، هم از لحاظ کمى و هم از لحاظ کیفى، یک تراژدى غمبار ملى بود؛ و اما از لحاظ کمى ، صدها نفر کشته و زخمى شدند و خانواده‌هاى آنان دچار رنج و عذاب دایمى گردیدند؛ کودکانى پدران و زنانى شوهران خود را از دست دادند و شمارى در اثر معلولیت دایمى، روند عادى زندگى‌شان دچار اختلال دایمى گردیده و به عسر و هرج همیشگى افتادند.
اما از لحاظ کیفى، اکثر کشته‌شدگان این حادثه، دانش‌آموزان و کودکان معصومى بودند که حتى در عالم تصورهم، یک لحظه با کسى خصومت‌ورزى نکرده بودند و غرق در تخیلات کودکانه خود بودند؛ پیرمردانى به شهادت رسیدند که قادر به تأمین هزینه زندگى زن و بچه خود نبودند و شب و روزشان در پى تدارک یک لقمه نان سپرى می‌گردید؛ و همچنین، شش تن از بهترین وکلاى مردم در مجلس نمایندگان به خصوص شخصیتى در این حادثه به شهادت رسید که از محبوبیت ملى برخوردار بود و درقامت یک رهبر جوان ، پُرانرژى و کاردان تبارز کرده بود که سیاست‌ورزى اش مبتنى بر اندیشه بود و مواضع سیاسى وى از مسئولیت‌شناسى و مسئولیت‌پذیرى‌ نشأت می‌گرفت و دغدغه‌هاى ملى در نگاه او موج می‌زد و به یک مرجع ممتاز سیاسى و امید ملى تبدیل شده بود.
مردم افغانستان، به ‌خصوص روشنفکران، دانشجویان، نخبگان و آنانى که آرزوى استقرار یک جامعه مدرن را داشتند؛ همه و همه به شهیدکاظمى به عنوان یک شخصیت ملى، جوان، آینده‌دار و داراى ایده‌ی روشن براى ساختن یک جامعه‌ی نو، پویا و پایا، دل بسته بودند و به این باور بودند که وى از پتانسیلى برخودار است که می‌تواند افغانستان را از چندین دهه هرج و مرج و بى‌نظمى، به سوى یک افغانستان باثبات، صلح‌دوست، متساهل، خشونت‌ستیز، مدرن و پیشرفته هدایت کند.
طراحان و مجریان ترور او، از داعیه کلان، قدرت سازماندهى، عملگرایى و تاثیرگذارى ژرفش درسطح ملى می‌ترسیدند و در پى حذف فیزیکى او برآمدند و مرتکب بزرگترین خیانت ملى گردیدند و خوشنام‌ترین سیاستمدار این کشور را از این سرزمین گرفتند.
اما حکومت‌ها، نه حکومت حامد کرزى و نه هم حکومت وحدت ملى، هیچ کدام به مسئولیت‌هاى ملى خود عمل ننموده و براى اقناع افکارعمومى که خواهان روشن شدن آمران و عاملان این جنایت هولناک هستند، کوچکترین اقدامى نکردند .
بى‌عملى و یا بهتر است بگوییم، بى‌تفاوتى مشکوک و غیرمسئولانه حکومت حامد کرزى در قبال حادثه بغلان، موجب آن شد که چند تن از شخصیت‌هاى بزرگ دیگر نیز، مورد هجوم قرار گرفته و حذف فیزیکى شوند و سیاست تهدید و ترور، جایگزین سیاست گفت‌و‌گو و تعامل شود و بدبینى و دشمنى تا عمق جان جامعه ریشه بدواند و شقاق و نفاق به صورت یک فرهنگ فراگیر درآید و آینده مبهم و تاریکی در این سرزمین تحمیل و ترسیم گردد و یک بار دیگر افغانستان در قامت یک کشور فرصت‌سوز و اصلاح‌ناپذیر در معرض و منظر جهانیان تعریف و تثبیت شود.
در آستانه دهمین سالگرد حادثه خونین بغلان از حکومت وحدت ملى که متأسفانه تاکنون همان سیاست بى‌تفاوتى غیرمسئولانه حکومت حامد کرزى را در پیش گرفته است، جدا می‌خواهیم که به مسئولیت‌هاى ملى خود عمل نماید و سرنوشت فاجعه‌ی بغلان و حوادث مشابه آن را شفاف نماید و آمران وعاملان این حوادث جنایتکارانه را به افکارعمومى معرفى کرده و به پاى میز محاکمه بکشاند، تا مردم افغانستان در پناه انصاف و عدالت، احساس آرامش و امنیت نمایند و احساس نمایند در جامعه‌اى زندگى مى‌کنند که حکومت‌شان بدون تبعیض، مدافع جان، مال، آبرو، ارزش ها و مفاخر ملى آن‌ها است و از شأن و منزلت انسانى و حرمت و کرامت جمعى و فردى آن‌ها حمایت و حفاظت می‌کند.