دیپلماسی ترامپ و دشوار‌ی‌های اروپا

محمدرضا گلکوهی/ در اینکه دونالد ترامپ؛ رییس‌جمهور امریکا سیاست‌مداردمدمی مزاج بوده و با رفتارهای غیر قابل پیش‌بینی‌اش، همگان را به شگفتی واداشته، شکی نیست؛ ولی آنچه مسلم است اینکه ترامپ قاطعانه به قول‌های انتخاباتی‌اش عمل کرده و به پای آن ایستاده است.

موضع متزلزل و متفاوت ترامپ در خصوص برخی کشورها و جوانب ذی‎دخل در روابط خارجی‌اش به طول شگفت‌آوری، وضعیت متضادی داشته است. این مساله بیش‎تر از همه، شامل حال اتحادیه اروپا می‎شود؛ اتحادیه‎ای که تحت‌تاثیر سیاست‎های کاخ سفید در قبال ایران، چین و روسیه قرار دارد. از یک‎سو این کشورها نیازمند تعاملات تجاری با کسانی است که دشمن استراتژیک امریکا به حساب می‎آیند و از سویی هم در معرض تهدیدهای مستمر از سوی برخی دیگر. این شرایط، اتحادیه اروپا را ناگزیر به حفظ هم‌پیمانی با امریکا نموده است، ضمن اینکه سیاست‎های تجاری امریکا، این اتحادیه را به ستوه آورده و پذیرش این وضعیت را غیرقابل تحمل ساخته است. مواردی چون جنگ تعرفه‎ها، چگونگی روابط با چین یا تحمیل قطع یا دستکم محدودیت روابط با ایران، به مذاق اتحادیه اروپا خوش نرسیده و برای آینده‎ اقتصادی کشورهای عضو این اتحادیه خطرناک است. قبول نکردن این شرایط، اروپا را از امریکا به شدت دورساخته است. از سوی دیگر، توانمند شدن روسیه و اعمال نفوذ در نقاط مرزی کشورهای اروپایی، این اتحادیه را مجبور به حفظ تعهداتش با امریکا می‎سازد.

در چنین وضعیتی، اعلام موضع ترامپ نیز به گونه‎ای است که گاهی اروپا را دوست و زمانی هم آن را دشمن خطاب می‌کند. اعضای اتحادیه اروپا اما درمانده از این هستند که کدام روی از سکه سیاست کاخ سفید را دیده و براساس آن تصمیم بگیرند. به عنوان مثال، ترامپ در 28 جون سال جاری گفت: «ما کشورهای اتحادیه‎ی اروپا را دوست داریم. اما قطعا اتحادیه‎ اروپا در حال سوء استفاده از آمریکا است و ما نمی‎توانیم بگذاریم این اتفاق بیفتد.» اما در طی سفر اخیرش به اروپا، او اتحادیه‎ اروپا را «دشمن» خواند و گفت «به بدی چین است.» با توجه به خروج انگلیس از اتحادیه‎ اروپا، ترامپ گفت، ترزا مِی، نخست وزیر انگلیس، باید از اتحادیه اروپا طلب غرامت کند. سپس در 25 جولای، ترامپ و رییس کمیسیون اروپا، جین کلود جانکر، توافق کردند که به طور مشترک بر روی برنامه‌ تجارت آزاد و اصلاحات سازمان تجارت جهانی، کار کنند.

بار دیگر با خروج امریکا از برجام و تصمیم به از سرگیری تحریم‎ها علیه ایران، این گمانه دامن زده شد که گویا وضعیت به وجود آمده در روابط امریکا و اروپا به نحوی آرامش قبل از طوفان است. پرسش اساسی اما این است که چرا جایگاه اتحادیه اروپا به عنوان متحد دیرین امریکا و شریک استراتژیک و اقتصادی‌اش به لحاظ ژئوپولیتیک در نگاه ترامپ متزلزل شده و اعضای این اتحادیه از چشم این سیاست‎مدار تجارت پیشه افتاده است؟

این درحالی است که امریکا نیازمند متحدان بیش‎تری است. زیرا در شرایط حاضر دشمن این کشور تنها روسیه نیست، بلکه کشورهای توانمند و بلوک‌های جدیدی در حال ظهور هستند که هرکدام چالشی برای سیاست‎های قدرت طلبانه‎ این کشور است. ایران در خاورمیانه ثابت ساخت که می‌تواند جلو بسیاری از تاخت و تازهای کاخ سفید را بگیرد. از سوی دیگر، بر خلاف امیدهایی که قبلا وجود داشت، چین، نه از لحاظ سیاسی و نه اقتصادی، با غرب همگرا نیست. از لحاظ ژئوپولتیکی، چین در حال جذب مشتری است و می‎خواهد نوع جدیدی از روابط بین‎المللی را به وجود بیاورد که با مدلی که امریکا در قرن بیستم ترویج داد، متفاوت است. از بعد نظامی نیز، دست به ارتقای چشم‌گیر قدرت نظامی زده است. قطعا، چین و نه اروپا، مهم‌ترین چالش پیش روی برتری جهانی امریکا است.

در این میان، سیاست ترامپ غیرقابل فهم و در جهت مخالف با دیپلماسی دو پهلوی سلف پیشین وی (باراک اوباماست) استراتژی رییس‌جمهور پیشین، باراک اوباما، در قبال چین و بسیاری از کشورهای دیگر، گفتگو و فشار، به صورت توامان بود. او شروع به ساخت دو اتحاد بزرگ اقتصادی کرد که چین و روسیه در آنها عضو نبودند: یکی همکاری ترانس پسفیک و دیگری پیمان تجارت و سرمایه‌گذاری ترانس آتلانتیک بود. اما ترامپ آمریکا را از اولی خارج کرد و دومی را، قبل از آنکه به وجود بیاید، از بین برد. سپس ترامپ دست به یک مناقشه تجاری با اتحادیه اروپا زد و شروع به حمله به اتحادیه و کشور‌های عضوش از جمله آلمان کرد.

به هرحال، توجیه سیاست ترامپ بیش‎تر با نگاه تجاری‌اش ممکن است. زیرا وی از یک سو خواستار تعادل تجارت با کشورها بوده و از جانب دیگر، ترامپ به دنبال ایجاد چند دستگی در کشورهای اروپایی است تا به عنوان یک نیروی متحد قدرتمند، جانب سوم بازی را در برابر امریکا ایجاد نتواند. در چنین حالتی، دشواری‌های فراوانی برای اتحادیه اروپا قابل تصور است و باید در تعیین خط و مشی سیاسی، بیش‎تر از هر زمان دیگر محتاطانه عمل کند.

«پاکستان جدید» در سایه روابط نوین منطقه‌ای

«عمران‌خان» رهبر حزب پیروز انتخابات پارلمانی پاکستان، رسیدگی به شرایط داخلی این کشور در کنار رویکردهای نوین به سیاست جهانی و منطقه‌ای از جمله ارتباط نزدیک‌تر با همسایگانش را از اصول دولت خود عنوان کرده است.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش‌های خبری، کمیسیون نظارت بر انتخابات پاکستان، حزب تحریک انصاف پاکستان(PTI) به رهبری عمران‌خان کریکت‌باز معروف پاکستانی را با کسب ۱۱۵ کرسی در مجلس ملی به عنوان پیروز انتخابات معرفی کرد. عمران‌خان با این پیروزی، حزب مسلم لیگ شاخه نواز شریف و حزب مردم پاکستان را پشت سر گذاشت و اکنون باید برای تشکیل دولت ائتلافی تلاش کند. عمران‌خان در نخستین سخنرانی خود پس از اعلام پیروزی در انتخابات، هدف خود را ایجاد «پاکستان جدید» و راه‌اندازی سیاست خارجی نوین منطقه‌ای و جهانی بیان کرد. تارنمای «شورای روابط خارجی» آمریکا نوشت: عمران‌خان پایه‌ریزی روابط نوین منطقه‌ای اسلام آباد و ارتباط نزدیک‌تر با همسایگان را از جمله اهداف مهم خود عنوان کرده ضمن اینکه از متوازن سازی راهبردها و سیاست‌های پاکستان در قبال ایالات متحده سخن گفته است. عمران‌خان با تمجید از چین به علت ایجاد یک روند سرمایه‌گذاری مناسب در پاکستان، از تلاش دولت خود برای کسب تجربه همکاری با چین برای کاهش فقر در کشورش خبر داد.

به نوشته این اندیشکده آمریکایی، عمران‌خان در مورد افغانستان نیز ابراز داشت اسلام آباد همه تلاش‌های خود را برای پایان دادن به منازعه در این کشور و ایجاد مرزهایی باز با کابل به کار خواهد گرفت. این گزارش به صورت تلویحی از اشاره اندک عمران‌خان به روابط اسلام‌آباد- واشنگتن گلایه کرد و به نوعی وی را به بی‌اطلاعی از پیچیدگی‌های روابط دوطرف متهم ساخت.

این اندیشکده عنوان داشت: عمران‌خان خط مشی‌های کنونی را روابطی یکطرفه تفسیر کرد و رویکرد خود در سیاست خارجی با واشنگتن را توام با منافع دوجانبه دانست و ابراز داشت تلاش می‌کند تا این روابط را متوازن سازد. نشریه تایم نیز در تحلیل خود از برنامه‌های این دانش آموخته انگلستان برای ایجاد تحولات در شرایط داخلی و منطقه‌ای پاکستان نوشت: اگرچه انتظار می‌رود تا دگرگونی‌هایی در سیاست‌های منطقه‌ای پاکستان رخ بدهد؛ اما ساختار کنونی ادامه خواهد یافت. این تدوام به‌ویژه در زمینه هند و افغانستان به علت قدمت بیش از چهار دهه‌ای آن قابل پیش‌بینی است. اما به نظر می‌رسد عادی سازی و کاهش تنش با این دو کشور در دستور کار دولت جدید قرا بگیرد. با این حال رهبر حزب پیروز انتخابات پاکستان به صراحت از تلاش خود برای بهبود روابط خود با همسایگان از جمله ایران سخن گفته است. برخی کارشناسان پیروزی عمران‌خان و اظهارات وی در مورد سیاست منطقه‌ای پاکستان را مثبت ارزیابی می‌کنند و امیدوار هستند روندی که در زمینه همکاری بیشتر این کشور با ایران در حوزه‌های امنیتی، نظامی و حتی اقتصادی در پیش گرفته شده است با سرعت بیشتری دنبال شود. از این رو یکی از مهمترین محورها در دور جدید روابط دو طرف، آغاز دوباره همکاری‌ها بر سر انرژی و گاز پیش‌بینی می‌شود.

وبسایت روزنامه «دیلی پاکستان» تصریح کرد: عمران‌خان به دنبال روابطی محکمتر با همسایگان از جمله هند و ایران است. رییس حزب تحریک انصاف پاکستان پس از اعلام پیروزی خود در انتخابات اخیر این کشور از راه‌اندازی روابطی بهتر با ایران برای حل مشکلات در خاورمیانه سخن گفت. وی همچنین از نقش آفرینی بیشتر دولت خود در کاهش تنش‌ها در منطقه سخن گفت. تارنمای روزنامه پرمخاطب DAWN هم در گزارشی، روابط ایران و پاکستان را در دوره اخیر رو به گسترش و آینده آن را نیز روشن ارزیابی کرد؛ به گونه‌ای که سطح روابط به حوزه‌های امنیتی و نظامی هم توسعه یافته است. به نوشته این روزنامه دیدار اخیر سرلشکر محمدحسین باقری، رییس ستاد کل نیروهای مسلح ایران به اسلام آباد را دارای اهمیت ویژه برای مبادلات امنیتی و نظامی دوطرف ارزیابی کرد.

روزنامه «تایمز ایندیا» نیز در گزارشی عنوان داشت: عمران‌خان با انتقاد از ایالات متحده بر تقویت روابط با چین، ایران و عربستان تاکید کرده است و اعتقاد دارد هیچ کشوری همچون پاکستان به آرامش نیاز ندارد و از این رو براساس منافع دوجانبه بدون آسیب رساندن به دیگر شرکای پاکستان، روابط و سیاست خارجی خود را توسعه می‌دهد.

شعله‌های جنگ تجاری امریکا در جنوب شرق آسیا

برخی صاحب‌نظران و کارشناسان روابط بین‌الملل هشدار می‌دهند جنگ تجاری که دونالد ترامپ، رییس‌جمهور امریکا، علیه چین به راه انداخته است، کل منطقه جنوب شرق آسیا را نیز درگیر خواهد کرد. این کارشناسان حتی معتقدند جنگ تجاری علیه چین و اتحادیه اروپا نه تنها بر اقتصاد کشورهای جنوب شرق آسیا، بلکه در شرایط امنیتی دریای چین جنوبی و کل اقتصاد جهان از جمله خاورمیانه نیز تاثیر منفی خواهد گذاشت.

بر این اساس، تایوان ، کره جنوبی و 10 کشور مالزی، اندونزی، تایلند، سنگاپور، برونئی، میانمار، کامبوج، لائوس، ویتنام و فیلیپین درمنطقه جنوب شرق آسیا ، که صادرکننده اصلی کالاهای واسط‌ه‌ای به چین هستند، از جنگ تجاری امریکا علیه پکن آسیب خواهند دید. بخشی از کالاهای واسط‌ه‌ای، شامل تراشه‌های نیمه هادی و صفحه نمایش است که این اجزا معمولا در کشورهای مختلف جنوب شرق آسیا تولید می‌شوند تا پس از صادرات به چین بر روی محصولاتی مانند تلفن‌های همراه و رایانه منتقل و این کالاها پس از تولید به مقصد امریکا دوباره صادرات شود.

طبق این گزارش، این کالاها عمدتا پس از صادرات به چین در آن جا مونتاژشده و پس از تکمیل مراحل تولید به امریکا صادرات مجدد می‌شوند. اکنون با تعرفه‌های گمرکی که امریکا علیه کالاهای چینی اعمال می‌کند؛ در واقع این بخش ازکالاهای چینی که از مبدا کشورهای منطقه تهیه و تولید می‌شوند، به شدت در این جنگ تجاری آسیب می‌بینند.

این گزارش حاکی از این است که در مجموع جنگ تجاری که ترامپ علیه چین به راه انداخته، کل منطقه جنوب شرق آسیا را درگیر خواهد کرد. وی افزود: مبارزه تجاری ترامپ علیه بزرگترین اقتصاد جهان و آسیا، عجیب و غریب و بسیار عظیم است. بنابراین شعله‌های جنگ؛ دامن سایر کشورها را نیز در منطقه خواهد گرفت.

طبق این گزارش، تحلیلگران می‌گویند: امریکا با یک‌جانبه‌گرایی تجاری، به بهانه حراست از امنیت اقتصادی این کشور، منافع مردم امریکا و حفظ فرصت‌های شغلی برای امریکایی‌ها، در حال فشار آوردن بیشتر نه تنها به چین بلکه تمام اقتصادهای بزرگ در دنیا در عرصه تجاری است.

رییس‌جمهور امریکا حتی تهدید کرده است که تعرفه 20 درصدی بر واردات خودروهای مونتاژ شده در اتحادیه اروپا وضع می‌کند.

 امریکا و چین نیز سه بار با یکدیگر مذاکره کردند تا نهایتا این توافق حاصل شد که طرفین تعرفه بر روی کالاهای کدیگر را تعلیق کنند، اما یک ماه پس از آن، امریکا اعلام کرد روی 50 میلیارد دلار از کالاهای وارداتی از چین تعرفه 25 درصدی وضع کرده است و چین هم تلافی و مقابله به مثل کرد. طبق این گزارش امریکا هنوز فهرست کالاهای وارداتی چین را که مشمول تعرفه‌های تجاری گسترده می‌شوند، اعلام نکرده است. اما گفته می‌شود کالاهای الکترونیکی در صدر این فهرست هستند که مراحل اولیه تولید عمده این اقلام در کشورهای جنوب شرق آسیا کلید زده می‌شود. از این رو بازارهای رایج ارزهای خارجی در جنوب شرق آسیا در روزهای گذشته تاثیر منفی از موضوع جنگ تجاری امریکا علیه چین گرفته‌اند.

به گزارش رسانه‌های منطقه‌ای ، ارزش دالر سنگاپور به عنوان ارز ملی سنگاپور در هفته گذشته 1.5 درصد نسبت به مدت مشابه خود در سال گذشته در برابر دالرامریکا افت پیدا کرد و هر یک دالر امریکا برابر 1.3567 دالر سنگاپور بود.

سایر ارزهای رایج کشورهای جنوب شرق آسیا از جمله رینگیت مالزی و روپیه اندونزی نیز نسبت به این موضوع واکنش منفی نشان دادند و با کاهش ارزش نسبت به اوراق سبز داشتند.

پندارهای رییس‌جمهور و روزهای سیاه کشور!

عبدالشکور اخلاقی/ محمداشرف‌غنی، رییس‌جمهورحکومت وحدت ملی، هفته گذشته طی سفری در جلال آباد اعلام داشت: نشانه‌هایی از تحقق صلح در کشور نمایان شده و افغانستان در آستانه حل بحران چهل ساله خود قرار دارد. وی این سخنان خود را با اشاره به کاهش محدوده جنگ بین حکومت و طالبان پس از ختم آتشبس، مستند ساخت.

اشرف‌غنی در ادامه افزود: هم‌اکنون نسبت به تحقق صلح و حاکمیت قانون، همه مردم افغانستان به اجماع همگانی دست یافته‌اند و حکومت نیز از این خواسته‌های برحق مردم حمایت نموده و هر وقتی که لازم باشد آتش‌بس دوباره را برای توقف جنگ اعلام خواهد کرد. وی درباب مذاکره و آتش بس با طالبان تاکید کرد: اگر طالبان به مذاکرات حاضر شوند، هرجایی که خواسته باشند، زمینه مذاکره فراهم خواهد شد و شخص خودش و داکتر عبدالله برای آغاز و دوام مذاکرات با این گروه در هرمکانی حضور خواهند یافت.

این اظهارات اخیر اشرف‌غنی درباره وضعیت جاری کشور، همان رنگ و بوی تبلیغات انتخاباتی را دارد که وی در آغاز کار حکومت وحدت ملی بر آن تاکید داشت (که شهروندان افغانستان حقوق برابر دارند و هیچ شهروندی بر شهروند دیگر امتیاز ندارد.)

 این که افغانستان بتواند راه طولانی و پرهزینه و خسارت‌بار بحران چهل ساله را به پایان رسانده و به ثبات واقعی دست یابد، از آرزوها و خواسته‌ای دیرینه و از عمق دل و جان مردم است. همینطور به وجود آمدن یک اجماع همگانی میان مردم، حکومت و بخصوص میان دولتمردان و جناحهای تشکیل‌دهنده حکومت وحدت ملی نیز مورد استقبال مردم است. اما با توجه به تجارب سیاسی و فراز و نشیب‌هایی که پشت سرگذاشته شده؛ بخصوص در دوران پرتنش و سراسر تشنج و نفاق حکومت وحدت ملی، باید بر این ادعاها و اظهارات رییس‌جمهور تامل نمود. نکته یا پرسش اصلی این است که آیا آنچه اشرف‌غنی بر زبان آورده است واقعیت دارد یا خیر؟ اگر در دایره و گستره جغرافیایی ناامنی‌های کشور تغییرات چشم‌گیر پیش آمده است، این تغییر کجاست؟ شما کدام ولایت را میتوانید نشان دهید و نام ببرید که در آن امنیت برگشته باشد؟ کدام جبهه چشم‌گیر و اثرگذار طالب یا مخالفین مسلح حکومت وجود دارد که دست از جنگ برداشته است؟ کدام اجماع ملی میان مردم و حکومت بر سرکدام مساله شکل گرفته است که فاصله میان حکومت وحدت ملی و جامعه را کاهش داده باشد؟ کدام تفاهم میان رهبران جناحهای تشکیل‌دهنده حکومت وحدت ملی وجود دارد که اشرف‌غنی، نام عبدالله را هم در کنار خود عنوان میکند؟ کدام اجماع منطقه‌ای و بین‌المللی شکل گرفته است تا خوش‌بین بود که دیگران هم اراده دارند تا جنگ و بحران در افغانستان خاتمه یابد؟ و

به نظر میرسد که اظهارات اخیر اشرف‌غنی در جلال آباد هر چند در نفس خود آرزو و خواست همه مردم است؛ اما تاکنون در عرصه واقعیت، هیچ نشانه‌ای از آن برای مردم قابل مشاهده نیست. آنچه اشرف‌غنی برزبان آورده است از دو صورت خارج نیست:

صورت اول این است که شاید وی خواب‌نما شده است! سفرهای پی در پی در ولایات، سفره‌های رنگین، تملق‌های پرچرب و آبدار، هواخوری‌های فرحناک و… همه و همه از لحاظ روانی وی را در شرایطی قرار داده است که ناکامی‌ها و بن‌بست‌ها و موانع و نارضایتی‌ها کم‌رنگ جلوه نماید و در خواب نیز مسیر پرمخاطره کابل-جلال آباد را، سراسر آرامش و امنیت ببیند!

صورت دوم این است که اشرف‌غنی فارغ از حالت روانی خاص، یک سیاست‌گر تردست و ماهر است. او به خوبی آموخته است که چگونه منویات شخصی و تباری خود را در پشت نقاب و قالب و اداها و اطوارهای فریبنده از چشم مردم و حامیان خارجی خود مخفی ساخته و از خود یک چهره دموکرات و قانون‌گرا جلوه دهد. همان‌طور که قبلا اشاره شد، او در دوران تبلیغات انتخاباتی ریاست‌جمهوری و در روزهای نخست ریاست‌جمهوری حکومت وحدت ملی ادعاها و وعده‌های بسیار و بزرگی را برای مردم افغانستان و جهان تعهد سپرد که تاکنون هیچ یکی از آنان تحقق نیافته است. او با مهارت تمام از تعهدات سپرده شده و وعده‌های داده شده توانسته است که شانه خالی نماید.

بنابراین اظهارات اخیر اشرف‌غنی را باید عاری از واقعیت دانست و آن را در فقط در قالب تبلیغات و اغفال افکار عمومی تصور کرد. زیرا هم‌اکنون نه‌تنها هیچ چشم‌انداز روشن و قابل اعتمادی از پایان یافتن بحران چهل ساله مشاهده نمیشود؛ بلکه دامنه بحران هر روز به صورت قصدی و سازماندهی شده، دامن زده میشود. همینطور هیچ‌گونه اجماع ملی درباره آنچه که وی بیان داشته است، وجود ندارد. شاید برخی از آن‌ها خواست مردم باشد، اما در مورد روش رسیدن و تحقق آن هیچگونه اجماعی وجود ندارد، بل نگرانیها و فقدان صداقت در میان است. در ساختار حکومت وحدت ملی نیز هیچ‌گونه همسویی و تفاهم در هیچ زمینه‌ای وجود ندارد. به طور نمونه از اعتراض ریاست اجراییه در مورد اعلام آتش‌بس و نیز برطرفی وزرا یاد کرد. بنابراین برخلاف خوش پنداری یا خوابهای خوش رییس‌‌جمهور، کشور اکنون در آتش التهاب و ناامنی می‌سوزد!

سایه سنگین برجام و جنگ تجاری بر نشست ناتو

  • محمد قرهباغی

نشست وزیران دفاع پیمان آتلانتیک شمالی «ناتو» در بروکسل پایتخت بلجیم زیر سایه سنگین اختلافات بین اروپا و امریکا بر سر برجام و جنگ تجاری برگزار می‌شود.

مقامات ناتو نگران هستند که اختلافات جدی اروپا و امریکا بر سر توافق هسته‎ای ایران و افزایش تعرفه فولاد و آلومینیوم، نشست وزیران دفاع این پیمان در بروکسل را تحت الشعاع قرار دهد. ینس استولتنبرگ، دبیرکل سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو روز چهارشنبه (16 جوزا) ابراز امیدواری کرد که اختلاف نظر اروپا و امریکا بر سر دو موضوع برنامه هستهای ایران و افزایش تعرفه فولاد و آلومینیوم تاثیری بر نشست وزیران دفاع ناتو نداشته باشد.

وی از اینکه اختلاف بر سر برجام و تجارت نشست روز پنجشنبه وزیران دفاع 29 کشور عضو ناتو را دچار اختلال کند، ابراز نگرانی کرد. قرار است که در نشست وزیران دفاع در بروکسل، دستورکار اجلاس رهبران ناتو را که ماه آینده میلادی برگزار میشود، مشخص شود.

جیمز متیس، وزیر دفاع آمریکا روز چهارشنبه هنگام ورود به بروکسل تاکید کرد که جنگ تجاری «تاثیر مستقیم بر مناسبات امنیتی» دارد. به گفته منابع دیپلماتیک مهمترین ماموریت متیس رای‌زنی با مقامات اروپایی و کاهش خشم آنها از سیاست‌های امریکا در قبال ایران و نیز افزایش تعرفه فولاد و آلومینیوم است.

متیس در گفتگو با خبرنگاران با اشاره به همین موضوع گفت که نباید گذاشت این اختلافها روابط امنیتی را تضعیف کند. از سوی دیگر استولتنبرگ دبیرکل ناتو با تاکید بر اختلافهای آمریکا و اروپا گفت: «نمیگویم این مسایل مهم نیستند و نمی‌خواهم آنها را کوچک جلوه دهم؛ اما معتقدم که این اختلافها نباید ناتو را تضعیف کند.»

بر اساس طرح پنتاگون، متحدان ناتو باید تا سال 2020 آمادگی اعزام 30 قطعه نظامی، 30 اسکادران هواپیما و 30 کشتی جنگی را در یک فرصت سی روزه داشته باشند. از طرح جدید ایالات متحده با عنوان «30-30-30-30» یاد میشود. اندازه هر قطعه در میان ارتش های کشورهای مختلف عضو ناتو متفاوت است و میتواند از 600 تا 1000 سرباز را شامل شود. دبیر کل ناتو در یک کنفراس مطبوعاتی روز چهارشنبه (16 جوزا) گفت: «این به معنی اعزام یا استخدام نیروهای جدید نیست. این طرح در واقع ارتقاء آمادگی نیروهای موجود است.»

برخی مقامها معتقدند هدف از ارایه طرح جدید تقویت توان بازدارندگی این اتحاد نظامی در برابر تهاجم بالقوه روسیه است. به گفته مقامات امریکایی این ابتکار عمل برای مواجه شدن با دشمن در صورت حمله سریع زمینی به کشورهای بالتیک و لهستان است. با این حال سفیر روسیه در اتحادیه اروپا معتقد است که این تمرینها و آمادگی ها، به افزایش تنش می انجامد.

به هرحال، آنچه این نشست را بیش‎تر از تهدیدهای احتمالی روسیه تحت تاثیر قرار داده است، موضوع برجام یا توافق جامع هسته ای ایران با قدرت‎های جهانی است؛ توافقی که امریکا آن را نقض نموده و بخش باقیمانده‎ی اروپایی آن نیز مورد شک و تردید از جانب جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. زیرا تهران دیگر باور به تعهدات غربی‎ها ندارد و فشارهایی برای ارایه تضمین بقای برجام را پیشنهاد می‎کنند. اروپایی‎ها اما حیرت‌زده از تحولات کنونی، خوراک سنگ آسیابی شده که یک جانب آن ایران و طرف دیگر آن امریکاست. در چنین شرایطی، اتخاذ سیاست میانه برای این کشورها که در قالب آن هم دل امریکا را به دست آورده و هم منافع اقتصادی‌شان با ایران را حفظ کنند، کار دشواری خواهد بود.