بررسی مطبوعات چاپ کابل 27 حوت 1397

“کشورهای عرب افغانستان را از رقابت های شان دور نگه دارند” ، “به دیدگاه ها و نظر مردم افغانستان ارجحیت دهید” و “تسلیتی که تروریسم را بازتولید می کند”عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

“کشورهای عرب افغانستان را از رقابت های شان دور نگه دارند” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

رییس جمهور غنی دیروز با جمعی از بلندپایه‌گان دولتی به ابوظبی پایتخت امارات متحده‌ی عرب رفت تا با سران خاندان حاکم بر امارت روی روابط دو جانبه گفت‌وگو کنداگر عربستان و قطر یک موقف می‌داشتند، امروز گفت‌وگوهایی که برای پایان جنگ افغانستان صورت می‌گیرد به گونه‌ای مسیر می‌یافت که دولت و مردم افغانستان می‌خواهند. قرار بود که دیپلماسی پایان جنگ ایالات متحده هم به گونه‌ای سازمان‌دهی شود که افغانستان را از رقابت‌های منطقه‌ای مثل رقابت غیرسازنده‌ی عربستان با قطر دور نگه‌دارد، ‌اما چنین چیزی تحقق نیافت. قطر و عربستان رقابت‌های‌شان را به موضوع افغانستان هم گسترش دادند. طالبان نخواستند که در جده با نماینده‌گان حکومت افغانستان گفت‌وگو کنند. نماینده‌گان این گروه در ابوظبی هم از مذاکره با نماینده‌گان دولت افغانستان امتناع کردند و این امر سبب افزایش مشکلات در روند دیپلماسی پایان جنگ شد.

هشت صبح می افزاید : 

 افغانستان باید جایی باشد که همه در آن همکاری کنند. موضع امارات و عربستان مبنی بر حمایت از دولت افغانستان خبر خوش برای مردم افغانستان است. سیاست همه‌ی کشورها باید از ایجاد مراوده‌ی نامشروع با گروه‌ها به حمایت از دولت گذار کند. انتظار مردم افغانستان این بود که تمام کشورها به اصل روابط دولت با دولت احترام بگذارند ولی بعد، وضعیتی پیش آمد که برخی از کشورها این اصل را به دلایل گوناگون نقض کنند. ولی به سود همه‌ی کشورها است که رقابت‌های‌شان را به افغانستان نیاورند

 “به دیدگاه ها و نظر مردم افغانستان ارجحیت دهید” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی انیس است که در آن چنین آمده است:

صلح پایدار، با عزت و سراسری زمانی در افغانستان، تحقق، می یابد که نه تنها مردم افغانستان در آن دخیل باشند بلکه کشور های همسایه، منطقه و جهان نیز در آن صادقانه نقش تسهیل کننده را داشته باشند تا اینکه آغاز این روند به یک صلح واقعی و سراسری در افغانستان بی انجامد.پنجمین دور مذاکرات میان نمایندگان امریکا و طالبان در قطر پس از ۱۶ روز رایزنی و گفتگو در عقب در های بسته، روز سه شنبه ۲۱ حوت به پایان رسید.

انیس می افزاید:

گزارش ها حاکی از آنست که در این مذاکرات دو طرف به برخی از توافقات دست یافته اند، مگر طرف اصلی قضیه که مردم و حکومت افغانستان است از این فیصله ها و توافقات آگاهی چندانی ندارند، در حالیکه در مذاکرات صلح بایست مطمع نظر، مردم و حکومت افغانستان باشد زیرا قربانی اصلی جنگ و خشونت در چهار دهه گذشته در افغانستان، مردم این کشور بوده که باید از جریان این مذاکرات و فیصله ها، آگاهی داشته باشند.

ونگاهی می اندازیم به روزنامه ی انصار که در سر مقاله ای تحت عنوان “تسلیتی که تروریسم را بازتولید می کند” چنین نوشته است :

حمله تروریستی یک نژادپرست به نمازگزاران دو مسجد در نیوزیلند که به کشته شدن ۵۲ تن انجامید، بار دیگر بحث رویکرد دوگانه به پدیده تروریسم را در افکار عمومی و در سطح رسانه‌های گوناگون مطرح کرد. این حمله از آن نظر بیش از موارد مشابه قبلی هولناک و تکان دهنده بود که ضارب روی سر خود، کمره‌ای نصب کرده بود و فیلم تیراندازی به انسان‌های بی‌دفاع را زنده روی فیس‌بوک منتشر کرد تا دیدگان بهت‌زده بینندگان به شکل زنده، کشته‌شدن مسلمانان را تماشا کنند.

با این حال، بر خلـاف حوادث تروریستی در اروپا و امریکا که قربانیان افراد غیر مسلمان و ضاربین مسلمان بودند، کشتار در دو مسجد مسلمانان شهر کرایست چرچ، موج جهانی از همدردی و تالمـ را به همراه نیاورد. هرچند سران بسیاری از کشورهای جهان با ارسال پیامـ‌هـای تسلیت برای ملت و دولت نیوزیلند و همچنین همدردی با قربانیان مسلمان، انزجار خود را از این عمل غیر انسانی بیان کردند با این حال، آن نمایشی که اروپایی‌هـا بعد از حمله تروریستی به دفتر نشریه شارلی ابدو در پاریس بر گزار کردند، برای قتل‌عامـ نیوزیلند رخ نداد.

در پایان انصار می افزاید:

در حمله به شارلی‌ابدو، ضاربان افرادی با تبار خاورمیانه‌ای و با دین اسلام بودند که بر اساس تفکرات انحرافی و غیر اسلـامی به تعدادی از روزنامه نگاران فرانسوی حمله کردند. گرچه این نشریه به دلیل توهین‌هـای مکرر به اعتقادات دینی از جمله پیامبر عظیم الشان اسلام به شهرت رسیده بود اما حمله به این نشریه از سوی علمای اسلامی و مسلمانان تقبیح شد. سران اروپایی نیز به سرعت به پاریس شتافتند تا بازو در بازوی یکدیگر در خیابان‌هـای این شهر رژه روند و تروریسمـ را محکومـ کنند.

اما اکنون به جای ۱۲ فرانسوی مسیحی در پاریس، ۵۲ مسلمان با تبارهای مختلف به شیوه بازی‌هـای کمپیوتری در کرایست چرچ قتل عامـ شده اند. با این حال، واکنش افکار عمومی در غرب به مراتب ملایم‌تر است. این موضوع نشان میدهد که واکنش به حوادث تروریستی بیش از اینکه به تعداد قربانیان یا نحوه کشتار آنان بستگی داشته باشد، تحت تاثیر نژاد، ملیت و دین ضاربین و قربانیان است.

منبع: پارس تودی

بررسی مطبوعات چاپ کابل ۷ حوت ۱۳۹۷

“گفتگوی امریکا-طالبان و پرسش صلح موقتی”،”گره های اصلی در مذاکرات صلح قطر” و “آیا – مشکل امریکا با طالبان حل می شود ؟” عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

گفتگوی امریکا-طالبان و پرسش صلح موقتی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

این‌بار طالبان یکی از رهبران زندانی‌شان در پاکستان را که قبلاً به سفارش خلیل‌زاد از زندان آزاد شده است، به جای استانکزی به ملاقات خلیل‌زاد فرستاده اند. اگرچه مقامات امریکایی از جمله خلیل‌زاد می‌گویند که با قرار گرفتن ملابرادر به عنوان هیأت باصلاحیت‌تر طالبان، کارها به شکل جدی‌تری آغاز می‌شود؛ اما بازهم سوالات زیادی وجود دارد که تاکنون هیچ طرفی در مورد آن معلومات نداده است. با این حساب، دور پنجمِ مذاکرات با طالبان هم روی محورهایی صورت خواهد گرفت که در نشست‌های قبلی روی آن‌ها گفت‌وگو شده بود و ظاهراً هنوز امریکایی‌ها و طالبان نتوانسته اند که به توافقاتی دست یابند. اکنون با رهایی ملابرادر از زندان و قرار گرفتن او در رأس دفتر قطر و هیأت مذاکره‌کننده انتظار آن نمی‌رود که گفت‌وگوهای دو طرف در این جلسه به نتیجه برسد و ممکن است که دوره‌های متعددی از مذاکرات میان این دو طرف ادامه یابد.

ماندگار می افزاید:

بهتر است که ایالات متحده امریکا توجه‌اش را از یک صلح موقتی و ابزاری به یک صـلح بنیادین در افغانستان معطوف کند و همۀ فرصت‌ها را برای قطع زمینه‌های ادامۀ جنگ در افغانستان به کار گیرد و با تمرکز روی بنیادهای جنگ‌ساز در افغانستان، کنش‌ها و حرکت‌های موجود نتیجه‌بخش‌تر به نظر آیند؛ چیزی که در مذاکرات پنج دوره‌ییِ کنونی اصلاً به آن توجه نشده و یا هم این‌که این مذاکرات در آن حد نبوده است.

و گره های اصلی در مذاکرات صلح قطر عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

پنجمین دور مذاکرات ایالات متحده با گروه طالبان در قطر دیروز آغاز شده است. اما هیچ‌کدام از این مذاکرات، نتیجه واضح و روشنی تاکنون نداشته است. طبیعی است که هدف از این مذاکرات آوردن صلح و آرامش و جلوگیری از جنگ در افغانستان باید باشد. اگر هدف اصلی همین موضوع است، بدون شک تاکنون هیچ پیشرفتی در این زمینه حاصل نشده است.

نویسنده می افزاید:

درتمام مذاکراتی که تاکنون میان ایالات متحده و طالبان صورت گرفته است، نمایندگان دولت افغانستان حضور نداشته اند. حضور دولت افغانستان در مذاکرات به مثابه یک نهاد مشروع که بتواند از مردم افغانستان نمایندگی کند، ضامن اصلی به ثمر رسیدن هر گونه مذاکره و مفاهمه است. نماینده ایالات متحده اگر صد بار هم با انواع و اقسام گروه‌های طالبان مذاکره کند، باز هم نتیجه مطلوب به دست نخواهد آورد.

 و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان -آیا – مشکل امریکا با طالبان حل می شود؟ چنین نوشته است:

ایالات متحده با هیات با صلاحیت طالبان در قطر مذاکره می‌کند، اما دولت افغانستان تاکنون از این گفت‌وگوها به دور است. تردیدی نیست که امریکا می‌خواهد با طالبان مشکل خودش را حل کند. هیچ گروه و نیروی سیاسی در داخل افغانستان در صف جهادیسم جهانی دشمن امریکا قرار ندارد. همه‌ی نیروهای سیاسی افغانستان آجندای وطنی دارند و در کشورشان فعالیت می‌کنند.

در پایان هشت صبح می افزاید: 

مشکل طالبان با ایالات متحده شاید حل شود، ‌اما شهروندان افغانستان، ‌دولت و نیروهای سیاسی کشور ما با آنان مشکل دارند و این مشکلات هنوز حل نشده است. مشکل مردم افغانستان وقتی با طالبان حل می‌شود که آنان به عنوان یک نیروی سیاسی بخشی از دموکراسی نماینده‌گی افغانستان باشند و دست از خشونت بردارند.

بررسی مطبوعات چاپ کابل 1 حوت 1397

“اَترا رفته گل بچیند”،” تبعیض به هر بهانه ای محکوم است” و “سیاست جهنمی امنیتی هند محور” عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

“اَترا رفته گل بچیند” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

روزهاست که از کمپین «اترا کجاست»ِ شهروندان کشور در اعتراض به فساد و بی‌بندوباری در عرضۀ خدمات مخابراتی می‌گذرد. این کمپینِ اعتراضی اگرچه به‌طور مستقیم ادارۀ تنظیم خدمات مخابراتی افغانستان (اترا) را مورد خطاب قرار داده، اما به گونۀ غیرمستقیم عملکردِ حکومت و وزارت مخابرات را در ارایۀ خدمات مخابراتی و دفاع از حقوق شهروندی مورد پرسش قرار می‌دهد.
بیش از یک دهه است که پای شرکت‌های مخابراتیِ خصوصی به افغانستان باز شده و به موازات گسترش فعالیت‌های این شرکت‌ها و افزایش ساحۀ پوشش‌شان در کشور، مردم افغانستان با حق‌تلفی‌ها و فریب‌کاریِ رنگارنگِ آن‌ها روبه‌رو شده‌اند.

ماندگار می افزاید :

اکنون اعتراض‌ها به فریب‌کاری‌ها و دزدی‌های شرکت‌های مخابراتی، بسیار اوج گرفته و «اترا» به عنوان ادارۀ ویژه‌یی که برای تنظیم خدمات مخابراتی تشکیل شده، خاموش و بی‌تفاوت نشسته است؛ همانند عروسی که به جای «بله» گفتن در مراسم نکاح، به چیدن «گُل» می‌رود!… این هیاهو و اعتراضِ شهروندان و این سکوت و گُل‌چینی اترا درحالی‌ست که اولاً خدمات مخابراتی فقط آلوده به دزدی و فریب نیستند، بلکه کیفیتِ این خدمات بسیار پایین و شرم‌آور است و ثانیاً حکومت خلافِ رای مخالفِ مجلس نماینده‌گان، ده درصد از اعتبار کریدت‌کارت‌های مصرفیِ شهروندان را به عنوان مالیات به خود اختصاص داده و این مالیه شامل فقیرترین و کم‌درآمدترین اقشار کشور نیز می‌شود.
با این اوصاف، می‌توان به جرأت حکم کرد که فساد جاری در شبکه‌های مخابراتی، به زنجیرۀ محکمی وصل است که در یک سوی آن حکومت و وزارت مخابرات و در سوی دیگرش شرکت‌های مخابراتی و ادارۀ اترا و در میانۀ آن مردمی قرار دارند که تا کنون قوت و تدبیرِ لازم را برای بازپرسی از این زنجیرۀ فاسد نیافته‌اند.

” تبعیض به هر بهانه ای محکوم است” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

در روزهای اخیر، خبری در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود مبنی بر این‌که از یک ولایت دو جوان در یک رشته و در یک پوهنتون امتحان داده اند که یکی از آن‌ها به دلیل تعلق داشتن به قومیت خاص با نمره 312 ناکام مانده است و دیگری با کسب 124 نمره کامیاب گردیده است. این خبر برای نظام آموزشی کشور و برای مردم تبعیض زده افغانستان بدون تردید ناگوار و پذیرفتن آن دشوار است. بر اساس داده‌های ویب سایت اداره ملی امتحانات این خبر صحت دارد.به نظر می‌رسد که این تصمیم از سال‌های 1391 خورشیدی همزمان با تاسیس پوهنتون نظامی مارشال محمد قسیم فهیم گرفته شده است. به گفته مسولان امر در این پوهنتون سالانه تنها 300 نفر از میان هزاران داوطلب پذیرش می‌شوند که خود نوعی محدودیت را بر سرنوشت شرکت‌کنندگان تحمیل می‌کند.

نویسنده می افزاید:

ظاهرا منطقی که در پشت این تصمیم در آن زمان وجود داشته و احتمالا تا کنون نیز وجود دارد این است که اگر بر اساس شایستگی در این مرکز تصمیم گرفته شود و نتایج بر اساس بالاترین نمرات داوطلبان اعلان گردد، توازن قومی در این دانشگاه به‌هم می‌خورد و احتمالا اکثریت قبول شدگان به قومی تعلق خواهد گرفت که اقلیت محسوب می‌شود. از سوی دیگر ممکن است از بخش‌هایی از کشور به تعداد اندک از این فرصت تحصیلی استفاده کنند و به دلیل فقدان درس و مکتب در این مناطق، آن‌ها نتوانند در این پوهنتون راه یابند. در هر صورت مبنای تیوریک این تصمیم هرچه باشد، ناکامی فردی که 312 نمره کسب کرده است و کامیابی کسی که حایز 124 نمره شده است در یک پروسه واحد، یک تبعیض آشکار است. تبعیض نیز در هر صورت محکوم است.

و “سیاست جهنمی امنیتی هند محور” عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در سرمقاله ای تحت عنوان چنین نوشته است:

سفیر پاکستان در کابل گفته است که اگر هند در پاسخ به حمله‌ی تروریستی پلوامه واکنش نظامی نشان دهد، تلاش‌هایی که برای پایان جنگ افغانستان آغاز شده، صدمه خواهد دید. سفیر پاکستان به زبان دیپلوماتیک ایالات متحده را تهدید کرده است که اگر جلو واکنش نظامی احتمالی هند را نگیرد، دولت پاکستان دیگر به روند پایان جنگ افغانستان کمک نمی‌کند. رهبران طالبان در پاکستان زنده‌گی می‌کنند. پاکستان زیربنای حمایتی خیلی محکم برای جنگ‌جویان طالب در قلمروش فراهم کرده است. کل قلمرو پاکستان عقبه‌ی راهبردی طالبان در جنگ افغانستان است. پاکستان پیش از این هم ادعا کرده بود که مذاکره‌ی نماینده‌گان طالبان و ایالات متحده را تسهیل کرده است. مقام‌های امریکایی هم این مدعا تایید کردند. حال روشن نیست که ایالات متحده در پاسخ به تهدید پاکستان دست به چه کاری می‌زند. ولی موضع اخیر پاکستان نشان می‌دهد که راولپندی افغانستان را مکانی تصور می‌کند که باید در آن با هند تصفیه‌ی حساب کند.

در پایان هشت صبح می افزاید :

پاکستان همیشه تلاش کرده است که برای امتیازگیری در کشمیر، افغانستان را هزینه کند. در زمان نخست‌وزیری نوازشریف هم یک مقام‌ پاکستانی اعلام کرده بود که صلح در کابل به صلح در کشمیر بسته‌گی دارد. معنای حرف او هم این بود که ایالات متحده باید در موضوع کشمیر به سود پاکستان مداخله کند. در زمان بارک اوباما هم ارتش پاکستان از ایالات متحده خواسته بود که در بدل همکاری جدی اسلام‌آباد با امریکا در افغانستان، ‌واشنگتن باید در قضیه‌ی کشمیر به سود پاکستان وساطت کند. هند همیشه مخالف وساطت کشور سومی در قضیه‌ی کشمیر است. موضع هند در گذشته این بود که مستقیم با پاکستان در مورد منطقه‌ی مورد اختلاف کشمیر گفت‌وگو کند. وادی کشمیر در حال حاضر به دو بخش تقسیم شده است که یک بخش آن جز قلمرو هند و بخش دیگر آن زیر سلطه‌ی پاکستان است. هند بر آن بخش از کشمیر که زیر سلطه‌ی پاکستان است، ‌ادعای مالکیت دارد. پاکستان هم بر آن بخش‌هایی از وادی کشمیر که حال جز قلمرو هند محسوب می‌شود، ادعای مالکیت می‌کند.

منبع: پارس تودی

بررسی مطبوعات چاپ کابل ۳۰دلو ۱۳۹۷

“طالبان با چه پاسپورتی سفر می کنند”،”واقع بینی جامعه ی جهانی در مورد صلح” و “ضرورت تشکیل یک تیم همه شمول” عناوین سرمقالات روزنامه های امروز چاپ کابل است.

طالبان با چه پاسپورتی سفر می کنند، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

تا به حال دقیقاً معلوم نیست که نشست اسلام‌آباد چگونه لغو شد. آیا شکایت وزارت خارجۀ افغانستان به سازمان ملل متحد مبنی بر قرار داشتن نام‌های شمار زیادی از شرکت‌کننده‌گانِ این نشست در فهرست سیاه امریکا و این سازمان باعث لغو این نشست شد و یا آن‌گونه که برخی منابع گزارش داده‌اند، ملا هیبت‌الله آخوندزاده رهبر گروه طالبان مانع سفر هیأت به پاکستان شده است؟
به هر حال، چه خود طالبان نخواسته باشند و چه اقدام‌های حکومت افغانستان باعث آن شده باشد، ظاهراً هیأت طالبان در پاکستان با زلمی خلیل‌زاد نمایندۀ امریکا در امور صلح افغانستان و عمران‌خان نخست‌وزیر پاکستان دیدار نکرده است.

ماندگار می افزاید:

سخن اصلی این‌است که حکومت افغانستان پس از این‌همه سال چگونه ناگهان به فکر این افتاد که سران طالبان با چه سند و مدرکی سفر می‌کنند؟ ظاهراً نخستین‌بار پس از نشست مسکو، بحث چگونه‌گی سفر طالبان مطرح شد و وزارت خارجۀ کشور دو بار در این مورد به سازمان ملل متحد شکایت برده است. چرا دولت‌مردان کشور حالا نسبت به این دو سفر چنین واکنش نشان داده‌اند، درحالی‌که قبلاً همین افراد به کشورهای مختلف سفر کرده‌اند و از جمله این‌که پیش از سفر مسکو، هیأت طالبان در ابوظبی بوده و با نمایندۀ ویژۀ امریکا برای صلح افغانستان دیدار کرده است.

و واقع بینی جامعه ی جهانی در مورد صلح عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

نادیده انگاری حکومت در پروسه های صلح همانطوری که در گذشته این پروسه را به بن بست کشانیده، در آینده نیز نمی تواند راه بیرون رفتی را بگشاید. حکومت طرف اصلی جنگ و صلح است. هیچ پروسه کلان ملی بدون حضور و موافقت حکومت به سرانجام نمی رسد. به همین دلیل از چند سال گذشته به این طرف، همه همکاران منطقه ‎ای و فرامنطقه‌ای افغانستان به این نتیجه رسیده اند که روند صلح باید با مالکیت حکومت افغانستان به پیش برده شود. این بدین معنا است که بدون موافقت حکومت این پروسه نه مشروعیت دارد و نه به نتایج قابل قبول می انجامد.

نویسنده می افزاید:

همه اذعان کرده اند که صلح بدون حضور و موافقت حکومت به جایی نمی رسد و این حکومت است که به نمایندگی از مردم و به عنوان نهاد قانونی که مسؤلیت دفاع از ارزش ها و تأمین منافع و خواست های مردم را به عهده دارد، باید در مورد چارچوب صلح با طالبان تصمیم بگیرد. امریکا و هر کشور دیگر تنها به محوریت حکومت و مردم افغانستان می تواند در راستای صلح تلاش کند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان ضرورت تشکیل یک تیم همه شمول چنین نوشته است:

طالبان در ۱۷ سال گذشته با نظم سیاسی پس از بن جنگیده‌اند. نظم سیاسی پس از بن مبتنی بر سیاست رقابتی و حکومت مشارکتی بود. سیاست رقابتی و حکومت مشارکتی هم در چتر یک جمهوری مدرن تحقق یافت که قانون اساسی کشور آن را نهادینه کرده است. انتخابات در زیر سقف جمهوری مبتنی بر قانون اساسی برگزار می‌شود. طالبان نیرویی است که زیر این سقف نیست. بنابراین تمام کسانی که زیر سقف جمهوری مبتنی بر قانون اساسی گرد‌آمده‌اند و در هفده سال گذشته در آن حضور داشتند، منافع و افکار مشترک دارند و باید با صدای واحد با گروه طالبان مذاکره کنند.

هشت صبح می افزاید:

ارگ باید با موضوع مذاکره با طالبان برخورد انتخاباتی نکند. دیگر دسته‌های انتخاباتی هم باید به هدف ضربه زدن به نامزد ارگ، گفت‌وگو‌ با طالبان را ابزار قرار ندهند. همه‌ی نیروهای سیاسی باید زیر چتر حکومت جمع شوند و یک تیم مذاکره‌کننده‌ی همه شمول را برای گفت‌وگو با طالبان تشکیل دهند. اگر تمام نیروهای سیاسی موضع و صدای واحد داشته باشند، ‌گروه طالبان هم ناگزیر خواهد بود که با آن گفت‌وگو کند.

منبع: پارس تودی