EQTEDAREMELLI WEEKLY

 حمله انتحاری در آستانه‏ی نشست کابل

حضور مجریان نامزد در برنامه های رسانه‏ای تخطی انتخاباتی است

رییس کمسیون رسانه‏های کمسیون انتخابات که در یک نشست خبری در کابل با خبرنگاران صحبت می کرد، شماری از رسانه‏ها را متهم به تخطی از قواعد انتخاباتی نمود و نیز، از گویندگان و مجریان رسانه‏ها که نامزد انتخابات مجلس نمایندگان اند خواست تا دست از فعالیت های رسانه‏ای بردارند.

دلاور نذیرزوی؛ تاکید کرد که حضور مجریان و گویندگان برنامه‏های رسانه‏ای که نامزد انتخابات پارلمانی اند در نشست‏های تحلیلی و خبری ، به نحوی تبلیغ انتخاباتی به سود آنان می باشد و افزود: " خبرنگارانی که در تلویزیون‏ها و رادیوها گویندگی یا گردانندگی برنامه‏ها را می کنند، مالکان رسانه که در عین حال نامزد انتخابات هستند و دیگر اشخاص ذینفوذ در رسانه های دولتی و خصوصی که نامزد هستند و در رسانه‎‏ها کار می کنند، نمی توانند برنامه‏های رادیویی را گردانندگی کنند یا در صفحه تلویزیون ظاهر شوند".

همچنان، نور محمد نور؛ سخنگوی کمسیون برگزاری انتخابات ضمن تایید گفته‏های نذیرزوی؛ تصریح کرد که بر بنیاد قانون، رسانه‏های که از قواعد انتخاباتی تخطی نمایند، تا 500 هزار افغانی، جریمه نقدی خواهند شد.

به تاکید آقای نور، در صورت تخلف از قواعد انتخاباتی از سوی رسانه‏ها، کمسیون رسانه‏های کمسیون انتخابات می تواند اعتبار نامه‏ای را که برای رسانه‏ای متخلف صادر شده، از اعتبار ساقط نماید. به گفته وی، رسانه‏ای که اعتبار نامه اش ساقط گردد، نمی تواند از تحولات انتخاباتی، خبر یا گزارشی داشته باشد.

این گفته ها در حالی ابراز می گردد که تردید های زیادی در قسمت مستقل بودن کمسیون انتخابات و مکانیزم کاربست برنامه‏های این کمسیون، وجود دارد و گفته می شود که مکانیزم تطبیق برنامه‏ها و قواعد انتخاباتی کمسیون انتخابات، کارایی چندانی ندارد و نمی تواند شفافیت انتخابات را، تضمین نماید.

ملا محمد عمر در پاکستان به سر می برد

بر بنیاد گفته‏های سخنگوی نیروهای بین المللی کمک به امنیت (آیساف) ملا محمد عمر؛ رهبر طالبان افغانستانی در پاکستان حضور دارد و اطلاعات استخباراتی، موجودیت وی را در پاکستان، تایید می کند.

این نخستین باری است که آیساف در مورد حضور رهبری طالبان در پاکستان، اظهار نظر می نماید در حالی که پیشتر، مسوولان دولت افغانستان، شماری از مقام‏های خارجی و نیز، کارشناسان امور امنیتی و سیاسی، بارها از حضور و پناه بردن رهبران طالب در آن سوی خط دیورند، سخن گفته بودند.

به تاکید جنرال جوزف بلاتز؛ که در کابل با خبرنگارن سخن می گفت، (دولت) پاکستان از حضور ملا محمد عمر در این کشور، آگاه است و ملا عمر، به فرماندهان اش دستورهای خود را از پاکستان صادر می کند.

سخنگوی نیروهای بین المللی کمک به امنیت، بدون ارایه‏ای پیام یا پیشنهادی برای دولت پاکستان، تصریح کرد که آیساف، اطلاعاتی در خصوص حضور رهبری طالبان به این کشور ارسال نموده؛ اما باید از سخنگوی حکومت پاکستان پرسید که تا هنوز، چرا اقدامی صورت نگرفته است.

تاکید بر حضور فعال و موجودیت رهبران شبکه‏ی هراس افگن القاعده و متحد راهبردی این شبکه، طالبان، در پاکستان بارها از سوی مقام های استخباراتی شماری از کشورهای خارجی و مسوولان حکومت افغانستان، صورت گرفته و این برای نخستین بار نیست که این کشور، پناهگاه امنی برای رهبران طالب، عنوان می گردد.

پس از سرنگونی رژیم تمامیت خواه و متحجر طالبان که پروژه‏ی نیمه پاکستانی بود، رهبران این گروه، به پاکستان خزیدند و رفته رفته، به باور شماری از آگاهان امور، با همکاری سازمان استخبارات نظامی این کشور یا آی اس آی، بازتجهیز، تمویل و در برابر نیروهای امنیتی افغانستان و قوت های خارجی، دست به عملیات پارتیزانی زدند و فعالیت های تخریبکارانه‏ی خود را، به گونه‏ی فزاینده‏ی افزایش دادند؛ اما اکنون، با در نظرداشت موضع کم شان و افتاده‏ی حکومت افغانستان در قبال طالبان، این گروه به جریان سیاسی مطرح در تعاملات سیاسی کشور، بدل گشته است.

طبق اعلام مقام‏های رسمی، قرار است نشست کابل در29 سرطان سال جاری با حضور نمایندگان بیش از هفتاد کشور در پیوند و ادامه‏ی نشست لندن (19 نوامبر 2009) در پایتخت کشور برگزار گردد.

اهداف اساسی این نشست برمبنای تعهدهای صورت گرفته در نشست لندن و ارزیابی برنامه‌های دولت افغانستان برای توسعه، حکومت و استقرار صلح در افغانستان و کسب توافق بر این موارد می‏باشد. دولت افغانستان خواهد کوشید که در این نشست حد اقل به اهداف ذیل دست یابد: حمایت مجدد جامعه‏ی جهانی از دولت، از روند گفت ‏و گوی صلح با طالبان و فیصله‏های اخیر نشست مشورتی صلح.

 هم چنین دولت در تلاش است بار دیگر قناعت و رضایت جامعه‏ی جهانی را از روند آنچه پیشرفت سیاسی در کشور می‏خواند به دست آورد تا از این طریق بتواند حمایت‏های همه جانبه‏ی آنان را برای پروژه‏های سیاسی خویش جلب نماید.

همان طور که گفته شد نشست کابل در پیوند با نشست لندن برگزار می‏گردد. در نشست لندن تعهد شده بود که به خاطر توسعه‏ی اجتماعی و اقتصادی افغانستان، ارتقای توانایی افغان‏ها برای به دست گرفتن تامین امنیت، تقویت حکومت‌داری خوب و مبارزه با فساد و تقویت همکاری‌های منطقه‏یی تلاش همه جانبه و جدی صورت گیرد. اما اوضاع جاری در عرصه‏های گوناگون حاکی از آن است که افغانستان در دست یابی به تعهدهای اعلام شده نه تنها موفقیت‏های لازم را به دست نیاورده؛ بل در بسیاری این زمینه‏ها عقب‏گرد شگفت‏آوری نیز داشته است.

 وضع تاسف‏بار جاری نه تنها کار حامد کرزی را برای اقناع شرکت کنندگان نشست دشوار می‏سازد؛ بل این نگرانی داخلی را افزایش می‏بخشد که آیا جهان حاضر خواهد بود بار دیگر با وجود ناکامی‏های بسیار، از افغانستان حمایت نماید؟

 این نگرانی‏ها با درنظرداشت علایم مختلف به طور کامل مشهود است. وضع تاثر آور جاری؛ به خصوص گسترش و شدت فساد اداری موجب شده که نگرانی‌های داخلی و بین المللی را برانگیزد و جهت گیری افکار عمومی را در اروپا و امریکا نسبت به کمک‌ها به افغانستان تغییر داده و یا زیر تاثیر قرار دهد. چنانچه طبق برخی ارزیابی‏ها دولت افغانستان در ردیف یکی از فاسدترین دولت‌های جهان قرار گرفته است. حکومت نه تنها نتوانست با فساد مبارزه جدی نماید؛ بل نارضایتی و اعمال فشار جهانیان را در مقابل خود برانگیخت. شرایط امنیتی کشور نیز از زمان نشست لندن تا کنون هم چنان سیر نزولی داشته است. امروز مخالفان در حواشی پایتخت دست به مانور می‏زنند. ولایت‏های بزرگ نیز در معرض تهدید جدی مخالفان قرار گرفته‏اند؛ به طور مثال هرات و قندهار و برخی ولایت‏های شمالی هر روز شاهد فعالیت‏های تخریب کارانه‏ی مخالفان می‏باشند. طرح مساله‏ی خروج نیروهای بین المللی از افغانستان، از یک سوی روحیه‏ی مخالفان را تقویت بخشیده و از جانب دیگر سبب تضعیف و نگرانی روحیه‏ی مردم گردیده است؛ چون همه می‏دانند که با خروج نیروهای بین المللی، دولت افغانستان هرگز قادر نخواهد بود که برای یک روز هم امنیت شهروندان خود را تامین سازد. از سوی دیگر شکاف‏های سیاسی و اجتماعی در داخل دولت و نیروهای سیاسی فاصله و عمق بیش‏تری به وجود آورده است. با نزدیک شدن به زمان برگزاری انتخابات پارلمانی این وضع شدت می‏گیرد. از همین اکنون نه تنها حکومت آقای کرزی مشروعیت سیاسی خود را در میان نیروهای سیاسی در خطر می‏بیند؛ بل ریزش طرف‏داران حکومت هم شروع گردیده است.

مجموع این مسایل که از ناتوانی و بی کفایتی حکومت سرچشمه می‏گیرد، موجب می‏شود چشم انداز و دست‏آورد نشست کابل را قابل توجه و موثر برای مردم و کشور ارزیابی ننماید. این نشست با آن که می‏تواند برای افغانستان دست‏آوردهای بسیار کلان و عمده‏یی را در برداشته باشد؛ ولی بنا به دلایل و موارد یاد شده که همه حاکی از عدم توانایی ارایه طرح و برنامه و رهبری نشست از سوی حکومت می‏باشد؛ فقط به زمینه‏یی بدل خواهد شد که حکومت سعی نماید با قناعت دادن شرکت کنندگان،  حمایت آنان را از پروژه‏های سیاسی خود به دست آورد، حال آن که برای کشور هیچ فایده‏یی در پی نخواهد داشت.