سال نو ، حال نو

روزهای پایانی سال، زنگ کهنه شدن را می‎نوازد و خبر از گذر عمر ما را به مقیاس 365 روز دیگر می‎دهد. اما این روزهای آخرسال، خبر خوشی را نیز به همراه دارد و آن نوید آمدن بهار و تغییر مثبت در زمستان سرد و خسته از سرمای برف‌آلود است.

اما هم‌زمان با اینکه سال نو می‎شود، طبیعت چهره جدیدی به خود می‎گیرد و همه چیز متحوّل می‎شود، پیامی هم به آدمی میدهد و آن اینکه ما نیز باید نو شویم و تحوّلی در حال و اخلاق پیدا کنیم. پیام بهار برای ما این است؛ آن‌گونه که وسایل کهنه و فرسوده و تقویم‎های قدیمی و لباس‎های نامناسب را کنار می‎گذاریم و عوض می‎کنیم، باید اخلاق ناپسند و رذایل و صفات بد و کینه‎ها و بددلی‎ها و حسادت‎ها را هم از خودمان دور کنیم و کم‎تر از طبیعت نباشیم.

پیام بهار برای ما این است که وقتی زمین و زمان و سال و حال «نو» و درختان شاداب می‎شوند، چرا ما نو نشویم و «تحول حال» نیابیم؟ بهار به ما هشدار میدهد: که هرگز مباد که بهار آید و برود و ما همچنان در خزان و برگ ریزان باشیم! بهار را باید از «طبیعت»به «روح و جان» آورد و «بهاری» شد.

سال نو، بسیاری از صحنه‎ها، حادثه‎ها و حرف‎ها را از یاد ما دور می‎کند و فصلی تازه در زندگی پدید می‎آورد. ما هم عقده‎ها، اختلاف‎ها، بد اخلاقی‎ها، کینه‎ها و کدورت‎ها، گله‎ها و شکوفهها را از یاد ببریم و فضای جدیدی در زندگیهای مان و در سطح جامعه و روابط با یکدیگر پدید آوریم و بگذاریم فصلی نو در اخلاق و روان و روابط مان چهره نماید.

طبیعت، جامه سبز بهار را بر تن می‎کند و با این لباس سبزینه به ما میگوید: ما هم باید بهاری شویم و بروییم و بشکفیم.  بهار به ما می‎گوید: باید خود را به زینت اخلاق، عفاف، محبت، پاکدلی، پاک چشمی و پاک دستی، بیاراییم و نشان دهیم که تازگی و طراوت را همه دوست دارند و بهار، روشن‎ترین جلوه طراوت و شکوفایی و نو شدن است.

این گونه است که «بهار« در وجود ما تحقق مییابد و «بهار معنوی»، به ما طراوت میبخشد. بهار، پیام‎آور رویش و شادابی، یادآور قدرت خدا و نعمت پروردگار و شاهدی بر رستاخیز و «حیات دوباره» است. این رستاخیز معنوی و رویش باطنی را از بهار سرمشق بگیریم؛ جامه‎ای بپوشیم از «اخلاق نیک» و برگ و باری برویانیم از «حسن نیت»و «حسن عمل.»

اگر دعای «تحویل سال» میخوانیم، شاهد «تحول حال» هم باشیم. اگر تغییر در حالات می‎یابیم، نه به عقب و قهقرا، بلکه رو به جلو و رشد و تعالی باشد و حالها به سوی «احسن الحال»  برود و در این صورت است که بهار واقعی خواهیم داشت.

بزرگداشت ایام نوروز، با دعای تحویل سال (یا مقلب القلوب…) آغاز میشود و هرکسیکه فرصت‎های مناسب بهاری را قدر نشناسد و از آنها بهره نبرد، باخته است. از لحظه لحظه این ایام، باید بهره برد؛ بهره‎های مثبت، سازنده و جهت‌دار.

بهار به ما می‎گوید: محبت و دوستی را جایگزین کدورت‎ها سازیم و این برنامه‎ها را نه تنها در ایام عید و آغاز سال نو، بلکه در طول سال، به عنوان بخشی و نمونه‎ای از «سبک زندگی اسلامی» اجرا کنیم. اختلافات و قهرکردن‎ها را کنار بگذاریم و الفت و محبت را احیا کنیم و با همبستگی و همدلی، ثابت سازیم که «از محبت، خارها گل می‎شود.»

برای ورود به سال نو، همه خانه تکانی می‎کنند و این نظافت و آراستگی و پاکیزگی، بخشی از ایمان و مسلمانی است و در احادیث نیز آمده است:  «النظافه من الایمان»

ایام نوروز و سال نو، فرصتی برای تقسیم شادی‌ها و زدودن غم‎هاست.  پس بیایید این فرصت را از دست ندهیم، که فردا دیر است و هم‌زمان با سال نو، حال خویشتن را نوسازیم.

  • فرشته شهاب

0 پیام برای این مطلب ثبت شده